ไมต้องกูมึง?
posted on 16 Jun 2008 23:26 by jkforjomkaewเื่มื่อวันเสาร์ไปดูกังฟูแพนด้ามา... ขำสาด
ได้อารมณ์เหมือนตัว scrat ใน Ice Age ที่ตรากตรำแต่....ขอโทษเถอะว่ะ แกขำโคตร
แต่เรื่องของเรื่องคือ ได้ดู trailer (version ในโรงหนัง) ของ "รัก/สาม/เศร้า"
ขอออกตัวก่อนว่า เราอยากดูเรื่องนี้เพราะเพื่อนเก่าที่โรงเรียนเล่น (ไอ่ก้อย รัชวิน)
แต่ trailer ทำให้รู้สึกแปลกๆ และเริ่มไม่แน่ใจว่าไปดูจะดีเหรอ
เรารำคาญที่มันกูมึงตลอดอ่า....
ไม่ใช่ว่าตัวเองไม่เคยพูดนะ ไอ่กูมึงเนี่ย แต่เท่าที่จำได้ เราพูดเฉพาะเวลาอารมณ์ขึ้น หรือเมามัน หรือ"กู"เกิดอยากจะพูดเท่านั้น ไม่ใช่ตลอด แบบ ตอนเก๊กซิมก็ํยังอุตส่าห์จะฮาร์ดคอร์ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนหารือกะเพื่อนเรื่องเพื่อนอีกคนที่มาชอบตัวเองแต่เพื่อนคนที่คุยอยู่มันก็ชอบเพื่อนคนนั้นอยู่ด้วย (งงป่ะ?)
trailer ในโรงมันกูมึงถี่จนน่ารำคาญจริงนา
แต่อันในทีวีมันเหลือแค่ "เราชอบเค้า แต่เค้าไม่ได้ชอบเรา" เออ ก็แปลก ก็เข้าใจว่าไม่งั้นคงไม่รอดจากกบว.ของสื่อโทรทัศน์ แต่ก็ขำไง ตกลงหนังเรื่องนี้มันจะแก่กูมึงจริงป่ะเนี่ย??? จะได้ไม่ดู รำคาญ
รำคาญที่คอนเซปต์หนังดัน stereotype เด็กอาร์ทว่าต้องพูดกูมึงเท่านั้น.... แต่ได้ยินบ่อยๆถี่มากๆมันก็รำคาญเหมือนกันนะเว่ย!!!
หรือชั้นฝังใจกะไอ่ก้อยที่ไม่เคยได้ยินมันกูมึง(สมัยโรงเรียน) พอฟังมันพูดเลยขัดหู???
แม่ที่เป็นเด็กมัณฑณศิลป์เหมือนกัน (แต่เป็นชนิด "ไม่ต้องกูมึงก็เป็นเด็กอาร์ทได้ย่ะ") พอได้ยินปุ๊บ บ่นเลย
"เดี๋ยวนี้ภาษาแบบนี้มันกลายเป็นที่ยอมรับขนาดเอามานำเสนอในภาพยนตร์แล้วเหรอ?"
...สงสัยจะเป็นงั้นแหล่ะแม่
โนคอมเม้นท์ แต่ว่ามากไปก็ไม่ดีเนอะๆๆ
#1 By m@nyLoveY!_!nHo on 2008-06-16 23:45